Anne Köpek

Anne köpeğin vakti zamanı gelmiş; karnı burnunda, yavrulayacak bir yer aranmaya başlamış. Nereye gittiyse eli boş dönmüş, şöyle gönlünce rahat bir yeri bir türlü bulamamış.

Eski arkadaşlarından biri aklına gelmiş. Hali vakti yerinde, evi barkı olan bir köpekmiş bu. Gitmiş; oturmuşlar, hoş beş etmişler. Anne köpek;

“Durum, böyle böyle,” demiş. “Senden rica etsem, acaba kulübeni bana doğum için şöyle birkaç günlüğüne verebilir misin?”

Arkadaşı;

“Tabii, kardeş,” demiş. “Hayvan da olsak, başımız dara düştü mü, birbirimize omuz verip, yardım etmek boynumuzun borcudur. İşte buyur, kulübem senindir.”

Aradan zaman geçmiş, anne köpek yavrulamış. Yavruladıktan epeyi bir süre sonra arkadaşı gelmiş. Anne köpek;

“Ne olursun, bir iki gün daha izin ver bana,” demiş. “Yavrularım palazlansınlar, hemen kulübeni boşaltır, sana geri veririm.”

“Peki,” demiş arkadaşı; dönmüş, yine bir yakınına konukluğa gitmiş.

Aradan yine zaman geçmiş. Arkadaşı, “eh artık vakittir, gideyim” demiş. Kulübesine gelmiş. Anne köpek;

“Kulübe mi?” demiş. “Ne kulübesi, hangi kulübe? Hele dur yavrularımı çağırayım da bir de onlara sorayım, belki benim bilmediğimi onlar bilirler.”

Seslenmiş, yavrular gelmişler. Gelmişler ya, yavru demeye tanık ister. Her biri kazma dişli, kırbaç kuyruklu kocaman köpekler olmuş. Annenin arkadaşına hemen dişlerini gösterip hırlamışlar. Beriki köpek bakmış, pabuç pahalı, odur budur demeden çekmiş gitmiş oradan.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: